Ho Ho Hoooo...

Z mikołajem to jest jeden, jedyny problem. Mianowicie taki, że go chyba nie ma. Przynajmniej ja go nie spotkałam nigdy a tych, których widziałam w wieku dziecięcym okazywali się jakimiś tam znajomymi moich rodziców lub wujkami względnie jakąś inną rodziną.
Niby dziecko wiedziało, że to przebieraniec ale i tak stracha miałam nieziemskiego, bo jakiś stary dziad z brodą przyłazi i każą mi się z tego cieszyć.
Uważam, że to było wstrętne i obiecałam sobie, że właśego dziecka nie będę narażac na takie emocje.
Ja jak ja, ale w przedszkolu Mikołaj bywa i nie mam nic do gadania.
Ok, myślę sobie, zobaczymy co z tego wyniknie.
Nie strasząc dziecka mego, posłałam do przedszkola, mówiąc tylko, że ma być Mikołaj.
“Ojjjjj…maaamooo…ja nieeee chceeeee”
No to nieźle, myślę sobie. Nic to, może jak zobaczy, że reszta skacze z radości a do tego jak ten facet przyniesie w prezencie samochód to już w ogóle radość gwarantowana.
Taaa, jasne, samochód przyniósł, co zostało przyjęte z taką jakąś powściągliwa radością, ale foty to już sobie mój synek nie dawał cyknąć. Jakoś go tam namówili jednak i mamy zdjęcie, na którym synuś ma taką minę, że mikołaj powinien się obrazić. Ale cosik czuję, że Mikołaj przyzwyczajony do różnych akcji, anyway, jak moi teściowie wpadli na pomysł, żeby teścia przebrać na mikołajki za mikołaja to się tylko popatrzyłam na nich i postukałam w głowę.
Na bank brzdąc by poznał, że to dziadek a nie żaden Mikołaj. Co ja bym mu potem miała powiedzieć, że dlaczego dziadek nie dość, że przyszedł przebrany w jakieś czerwone ciuchy, założył brodę a do tego nikogo z nas nie poznaje i mówi, że nazywa się Mikołaj? To by sobie wnuczek na temat dziadka pomyślał;) ho ho hooo…;)