Tony Ross to znany i powszechnie chwalony ilustrator. Tu wykazał się także jako autor. Mamy dwie części z serii: "Gdzie mój obiad" i "Nie chcę spać". Kupione za parę złociszy w Taniej Książce.

Książeczki opowiadają o niesfornej, kapryśnej, upartej i troszkę przemądrzałej małej księżniczce, która mając przysłowiowe "metr i żyletkę wzrostu" i kilka lat do kompletu, stara się dyrygować rodzicami i całym dworem. Wrzeszcząc, krzycząc, wyrywając się, uciekając i stawiając wymagania.

Ilustracje są ciekawe i mają swój nieodparty urok. Sporo w nich przewrotności i oryginalnych rozwiązań. Rozdziawiona paszcza małej księżniczki pełna topornych zębów to jeden z głównych motywów. Księżniczka znajduje się na środku ilustracji, król, królowa i reszta dworu gdzieś tam wychyla się zza rogu, co bardzo podkreśla fakt, że "księżniczka wymiata". Ciekawy dobór kolorów - mało typowych dla literatury dziecięcej pasteli i słodyczy, sporo "realizmu". No ładne, mnie się podoba. A wrzeszcząca gębula księżniczki zwraca uwagę dzieci.

Treści jest mało, po jednym krótkim zdaniu na stronie. Nie wypełniają fabuły (jak np. w Kamyczku, gdzie czytając książkę uzyskiwało się kompletną historię) - ot, następujące po sobie zdania, między które rodzic powinien wpleść coś od siebie, żeby całość trzymała się kupy. Dla początkujących czytelników.

"Nie chcę spać"
Księżniczka nie chce iść spać. Ucieka na drzewo (ktoś tam modli się pod tym drzewem, żeby zeszła), strajkuje, w końcu pani Doktor bierze ją pod pachę i niesie wyrywającą się i rzucającą przedmiotami księżniczkę na górę, do sypialni. Niestety, księżniczka ani myśli iść spać - schodzi na dół po schodach i zaczyna wydziwiać - że chce szklankę wody. Po chwili wrzask i znów prośba o wodę, tym razem dla pluszowego misia. Potem histeria, bo w szafie jest potwór, próba wciągnięcia króla w rozmowę (żeby tylko odwlec porę pójścia do łóżka). Nagle wrzask - mała księżniczka ucieka na rowerze z zamku krzycząc, że nie chce iść spać. Cały dwór za nią biegnie. Potem historia z włochatym pająkiem. W końcu księżniczka usypia, ale gdy król przychodzi dać jej buziaka, to okazuje się, że księżniczka zniknęła... Znów wszyscy dworzanie jej szukają, przetrząsając pałac i całą okolicę... Znaleziona została przez pokojówkę, śpiąca w koszu z kotem. Rano księżniczka się budzi, przeciąga się, ziewa (znów przepastna paszcza i zębicha) i stwierdza, że idzie spać. Ot cała historia.

"Gdzie mój obiad"
Księżniczka wrzeszczy, że chce obiad. Potem woła o nocnik. Domaga się swojego misia. Król, królowa i dworzanie próbują jej wytłumaczyć, że lepiej, gdy będzie używała słowa proszę. Coś z tej ich nauki nawet wychodzi - bo w końcu PROSI tatę, czy może wyjść na spacer. No dobrze. Na spacerze Mała księżniczka zauważa czyjś obiad i sobie go bierze. Z jamy wychyla się dziwny zwierz, mówiący, że to jego obiad. I tu by wypadało, żeby księżniczka oddała dziwnemu zwierzowi obiad i go przeprosiła. Tak powinno być, moim zdaniem. A co jest? Księżniczka z wyniosłym wyrazem twarzy, grożąc palcem, domaga się od dziwnego zwierza, by ją poprosił o oddanie własnego obiadu. Dziwny zwierz się kaja, pokornieje i prosi. Księżniczka oddaje dziwnemu zwierzowi obiad, a gdy ten oddala się do swojej nory, zaczyna ciągnąć go za futro wrzeszcząc: "A dokąd to! A dziękuję?".

Moim zdaniem treść książek nie przekazuje zbyt wielu wartościowych treści. Nie żeby dramatyzować, ale... Wrzaskliwa, samolubna księżniczka wcale jakoś nie "kruszeje" specjalnie, wszystko odbywa się w zakresie tej jej samozajebistości, wrzaskliwości i kręcenia nosem. A jak dziecko odkryje w tym inspirację? :D

Nie widzę w tych książeczkach niczego specjalnie wartościowego, z całą pewnością nie będę dążyć do uzupełnienia serii o kolejne tytuły. Ale też pozbywać się nie mam zamiaru. Ot, takie tam.

Zalety Ilustracje mające swój niezaprzeczalny urok, Mała księżniczka ma coś z dziecka ;) Takiego niesfornego, nieutemperowanego. Poniekąd to sympatyczne :) Podoba się córce (szczególnie te wszędobylskie, rozdziawione paszcze).

Wady Wartość przekazywanych treści troszkę wątpliwa, Mała księżniczka od początku do końca książki jest samolubna, wrzaskliwa i niesforna, nie przechodzi żadnej wyraźnej transformacji "na lepsze".