Druga książka autorstwa Beaty Nadolnej, którą miałam okazję czytać (pierwszą była "O wychowaniu przedszkolaka"). Obie kupione internetowo, na zasadzie "o, polska autorka - może się odniesie do polskich realiów". Niestety, po przyjściu paczki okazało się, że zamiast "pedagoga z wieloletnim doświadczeniem" (jak autorka była opisywana na empik.com czy merlin.pl), mamy katolicką przedszkolankę. I po przeczytaniu pierwszej książki miałam wrażenie, że bardziej "katolicką", niż "przedszkolankę" - książka jakby żywcem wyjęta z biblioteczki proboszcza: ciężka w odbiorze, bez polotu - kompletnie nie tego oczekiwałam.

Gdy zaczęłam czytać "Przygotowanie przedszkolaka do szkoły", byłam początkowo mile zaskoczona. Odniosłam wrażenie, że w kwestii przygotowania przedszkolaka do szkoły pani Beata Nadolna, jako przedszkolanka, czuje się wyjątkowo kompetentna, przez co dała się ponieść takiemu swobodnemu, zgrabnemu pisaniu jednym ciągiem. Dobrze się to czytało, nadal w duchu religijności (cnota jako motyw przewodni), ale tak z polotem, zgrabnie, czułam w tym pasję. Niestety, w 2/3 książki autorce znów włączył się tryb ciężkiego pisania, co objawiło się nawrotem do stylu znanego z "O wychowaniu przedszkolaka". Gdy nagle w jednym z rozdziałów wyczytałam tekst (odnoszący się do przedszkolaka):

"Postawa niepodejmowania wysiłków z powodu obawy przed wyśmianiem czy obmową - to pycha."

To już wiedziałam, że znów się zaczyna ;) I rzeczywiście tak było. Dobrnęłam do końca książki z przyzwoitości, mordując się przy tym nieziemsko, podobnie jak w przypadku "O wychowaniu przedszkolaka". Szkoda, że końcówka została tak spaprana. Początek był prowadzony jak dobre rekolekcje, końcówka brzmiała jak "list pasterski konferencji Episkopatu Polski do wiernych" odczytywany przez znudzonego księdza proboszcza.

Pierwsza część książki wydaje mi się naprawdę godna polecenia, zwraca uwagę na aspekty wychowania ważne z punktu widzenia gotowości szkolnej. Nie jest to typowy wypis umiejętności, które dziecko musi posiąść, lecz takie ludzkie podejście do dziecięcej "dojrzałości". Kolejno omawiane są rozmaite aspekty, potem następuje przyjemne omówienie ich, następnie wypunktowane są zadania dla rodziców i zadania dla dzieci, by wspomóc rozwój zachowań korzystnych z punktu widzenia gotowości szkolnej. To było rzeczywiście dobre. Końcówka, choć układ treści podobny, jest zupełnie spaprana przez uruchomienie trybu "a'la znudzony ksiądz proboszcz". Ciężko w ogóle przez to przebrnąć.

Książka lepsza, niż "O wychowaniu przedszkolaka", gdyby nie zepsuta końcówka, to zupełnie nieźle bym ją oceniła. A tak...

Zalety Praktyczne i pełne wrażliwości podejście do kwestii gotowości szkolnej, Obserwacje i porady wydają się trafne (autorka, jako przedszkolanka z wieloletnim stażem, zapewne dobrze się czuje w tej dziedzinie), Większą część książki czytało się zgrabnie i przyjemnie.

Wady Końcówka książki fatalna, "a'la znudzony ksiądz proboszcz".