Jestem fanka Super Niani i bardzo sie ucieszylam gdy dostałam te ksiazke w prezencie. Zawarte w niej informacje z pewnoscia przydadza sie kazdemu rodzicowi, ksiazka zawiera wiele odpowiedzi na nurtujace rodzicow pytania. Napisana przystepnym jezykiem co sprawia ze " pochłania " sie ją w jeden wieczór. A co najwazniejsze - wiele porad wcieliłam w zycie z duzym sukcesem :)

Zalety prosty jezyk cenne porady

Wady

Bardzo lubiłam program Doroty Zawadzkiej "Super Nianie" nie będąc jeszcze mamą. bardzo podobały mi się jej metody wychowawcze. Kupiłam więc książkę jak zostałam mamą. Fajnie prosto napisane w formie pytań. Ciepło napisana ze wstawkami fajnych anegdot. Można znaleźć wiele odpowiedzi - jak mam to dobrze zrobić..., albo co mam zrobić jak moje dziecko..., szczerze polecam

Zalety prosto napisana,

Wady

Ksiazke mialam przyjemnosc pochlonac dzieki wygranej w konkursie bangli. Sam powiem szczerze, pewnie bym sie na nia nie skusila, a szkoda, poniewaz jest to swietnie napisany, w formie pytan i odpowiedzi poradnik dla kazdego rodzica, zarowno malucha jak i starszego smyka. Dzieki lekturze mam okazje lepiej zrozumiec siebie, jako matke, mechanizmy swojego dzialania jak i schemat i powody konkretnego dzialania mojego dziecka. Zrozumialam jakie popelnilam i popelniam bledy, jak moge im zaradzic i jak postrzega to dziecko. Ksiazke czyta sie od pytania do pytania, w kazdym znajduje czastke siebie i mam wrazenie, ze wiekszosc z tych pytan moglabym zadac sama. Ksiazka nie poucza, nie krytykuje, ale daje pewne wskazowki do rozwiazania danego problemu. Czytajac ja naprawde czujemy sie jakbysmy same przeprowadzaly taki wywiad. Szczerze polecam

Zalety swietnie napisana, super do czytania forma pytanie-odpowiedz ulatwia znalezienie konkretnego problemu nie nakazuje, a podpowiada

Wady

Co za książka! Jej się nie czyta, ją się pochłania. Mnóstwo życiowych rad i analiz poszczególnych sytuacji. Mnóstwo tekstu, pisanego bardzo przystępnych językiem, z dawką humoru, ze zdrowo rozsądkowym podejściem do wielu spraw.

Ale do rzeczy.
Książka liczy 226 stron, podzielona jest na 14 rozdziałów. Każdy rozdział rozpoczyna krótki mail od rodzica z opisem problemu, którego szerokie omówienie jest w formie rozmowy - Doroty Zawadzkiej z Ireną Stanisławską. Około 90% tekstu należy do Superniani, więc bardziej nazwałabym to monologiem, niż rozmową. Stanisławska zadaje krótkie pytania, czasami postawi tezę, którą Superniania obali bądź nie, czasami wtrąci też jakąś dygresję. Generalnie tak kieruje rozmową, żeby poruszyć rozmaite wątki poboczne i tym samym dać Superniani możliwość wygadania się bardzo szeroko w danym temacie.

Nie jest to taki typowy poradnik z mnóstwem "suchych" faktów. Jest to książka bazująca na bogatych doświadczeniach Superniani, jako psychologa, wykładowcy, matki dwójki synów, żony, wykładowcy uniwersyteckiego i posiadaczki psa w jednym. I właśnie dany problem jest rozpatrywany pod szerokim kątem, z punktu widzenia tych wszystkich ról. Aby problem był jeszcze bardziej dogłębnie zrozumiany przez czytelnika, Zawadzka omawia go również w relacjach podwładny - szef "Jak byście się czuli, gdyby Twój Szef postanowił ?.". Często nasza decyzja względem zachowania dziecka wydaje się nam słuszna i niepodważalna, a Zawadzka pokazuje, że z punktu widzenia dziecka jest wręcz absurdalna, jak niektóre zachowania Szefów, względem swoich pracowników.

W książce znajdziemy wiele cytatów z rozmów autorki ze swoimi synami. Wiele mądrych porad jak rozwiązać dany problem na przykładzie sytuacji u osób trzecich i ich dzieci. Gotowe rozwiązania mamy podane na tacy. Tylko korzystać i wcielać w życie. Czyta się to niezwykle ciekawie, bo teoria poparta jest praktyką odnośnie tych wszystkich ról wymienionych wyżej. Autorka udowadnia, że "problemy najczęściej powstają w chorych głowach matek" i terapia dziecka, wymaga terapii całej rodziny, zaczynając od matki. Jest to dość kontrowersyjne sformułowanie, ale po przeczytaniu tej książki, nie mogę się z nim nie zgodzić. Zawadzka uczula czytelnika, w którym momencie powinna rodzicowi zapalić się czerwona lampka odnośnie problemu, który faktycznie ma miejsce, a kiedy można coś zbagatelizować i jednocześnie wyluzować ( tzn. mama ma wyluzować :-).

Całą książkę przeczytałam "jednym tchem". W dwóch tematach czuję lekki niedosyt ( problem spania i niesłuchania), tu podrążyłabym dogłębniej. Zaś temat 11 szczególnie mnie poruszył, tak jakbym czytała o sobie, aż się łezka w oku zakręciła.
Jest to książka z tych, do których się wraca. Ja na pewno przeczytam ją niejednokrotnie.

Jedno jest pewne, że w wieeeeelu przypadkach byłam wychowywana zupełnie inaczej, niż proponuje Superniania w swojej książce. Zdarzał się klaps, był szantaż emocjonalny i raczej zimny model wychowania. Książka pokazuje jak nie powielać błędów naszych rodziców, względem własnych dzieci.

Niesamowicie dobra, życiowa, mądra, osadzona w naszych realiach książka.

Książka była upominkiem od serwisu bangla.pl, za co jeszcze raz dziękuję.

Zalety praktyka pod każdym względem, dla zdesperowanych rodziców, konkretne rozwiązania problemów, problemy każdego wieku - od niemowlaka do nastolatka,

Wady

Pierwsza książka Zawadzkiej rozczarowała mnie nieziemsko. Była to Superniania w stylu Dziennika Telewizyjnego z czasów Polski Ludowej. Wielka głowa siedzi na środku ekranu i gada to, co musi powiedzieć.

Trochę to nie w stylu Superniani, prawda? Kojarzymy ją z telewizji jako żwawą osobę, gadającą szybko i dużo, pasjonatkę zachłyśniętą tym, co robi (odwalającą przy okazji kupę dobrej roboty). Dlatego pierwsza książka wydała mi się napisaną na siłę, w sposób zupełnie dla Superniani nienaturalny. Treść była wyraźnie "wypocona", było jej niewiele, książka była napompowana zdjęciami, wolnymi stronami, długaśnymi przerwami i wielką czcionką. Książka była teoretyczna, ogólnikowa, jakieś rzucanie hasłami, oczywistościami. Ble.

Natomiast "Moje dziecko" to przeciwieństwo "I ty możesz mieć superdziecko". Obrazków - zero. Czcionka - klasyczna. Strony zapełnione, mnóstwo treści. Oprawa - miękka. Papier - zupełnie zwyczajny.

"Moje dziecko" to jeden wielki przykład "z życia wzięty". Superniania gada jak najęta - swoim zwyczajem. Dużo, twórczo i piekielnie ciekawie. Zawadzka uruchomiła w tej książce swoje pokłady energii i pasji. Nie jest już wielką, smęcącą swój wykład głową, jak w "I ty możesz mieć superdziecko". Jest klawą babką, taką jaką mogliśmy ją poznać na ekranach telewizorów.

Książka zbudowana jest w następujący sposób.
Każdy rozdział zaczyna się listem jakiejś mamy. Mama np. marudzi że dziecko jest agresywne. A Superniania zaczyna nawijać. Swoim sposobem nawija bardzo ciekawie, podsuwając mnóstwo pomysłów - tych z życia. Zahacza o rozmaite wątki poboczne, podobne problemy, rozwija temat. Czyta się to jednym tchem, jak dobrą powieść.

Książka ma formę rozmowy. Albo może raczej wtrącania się do monologu, bo Stanisławska wtrąca zdanie a Zawadzka nawija jak katarynka ;) No ale Irena Stanisławska jest w książce potrzebna, bo pomaga lawirować po tematach. Fajne to. Trochę się przy okazji tego swojego wtrącania mędrkuje (jaka to ona genialna w wychowaniu dzieci) - ale da się przeżyć.

W książce poruszana jest tematyka: cyckoholizmu, spania, jedzenia, nie-słuchania, dzieci nie umiejących bawić się samodzielnie, dzieci które się wszystkiego boją, "chcenia" zwierzątka, klapsów, małych tyranów, wchodzenia na głowę, "nowego taty", dojrzewania i samodzielności. Te tematy omówione są rozlegle - Zawadzka dość daleko odbiega od głównego wątku, przekazując wiele więcej informacji.
Kilka dość ważnych tematów nie zostało w ogóle poruszonych - ale i tak treści jest więcej i jest milion razy bardziej przydatna, niż w poprzedniej książce.

Dla mnie ideałem byłaby książka z krótkim wstępem teoretycznym, a potem z praktyką. Z książkami Zawadzkiej jest tak, że "I ty możesz mieć superdziecko" jest teoretyczna, "Moje dziecko" jest praktyczna, więc w sumie wypadałoby mieć obie co by się uzupełniały. Drogo wychodzi sumarycznie ;)

Niezła książka :)

Zalety Styl jaki lubimy u Superniani - naturalna, pełna entuzjazmu gaduła, Dużo praktycznych informacji i podpowiedzi "z życia wziętych", Praktyka, praktyka, praktyka, Super się czyta, Nie ma wrażenia "moralizowania".

Wady