Tak samo jak w każdej innej kwestii, trening czystości może być prowadzony według jednej z wielu szkół. Wychowanie bezpieluchowe - trening czystości od urodzenia. Metoda babcina - nocnikowanie odkąd dziecko jest w stanie usiedzieć na nocniku. Sposób Tracy Hogg - nauka załatwiania potrzeb od 8-9. miesiąca życia. Sposób "na psychologa" - trening nocnikowy w okolicach 18. miesiąca życia, w oparciu o oznaki gotowości i wysadzanie. I w końcu metoda Giny Ford - czyli trening czystości zainaugurowany wtedy, kiedy dziecko jest kumate, wyraźnie gotowe, świadome, około 2-letnie - gdy można już mu wiele rzeczy zdroworozsądkowo wyjaśnić.

Metoda Giny Ford różni się od innych zasadniczo tym, że nie bazuje wyłącznie na rodzicielskim pilnowaniu, wysadzaniu, kontrolowaniu czasu i pękaniu żyłki z powodu pełnego macierzyńskiego zaangażowania w czynność, która w zasadzie dotyczy wyłącznie dziecka.

Technika ta jest przeznaczona dla starszych dzieci, rozumnych, świadomych. Dziecko nie ma oddawać moczu z okazji wysadzenia na nocnik, w akompaniamencie maminego "siiiiii, siiiii" - ono siada na nocnik z okazji odczucia parcia na pęcherz. Samo ściąga majteczki i samo myje rączki gdy jest po wszystkim. A rola mamy polega na wytłumaczeniu o co w tym wszystkim chodzi, wyjaśnieniu różnic między suchym a mokrym, wpojeniu nazewnictwa, nauczeniu zsuwania majteczek, mycia rączek no i przetrzymaniu pierwszych kilku dni, w czasie których mogą się zdarzać wpadki. Notowanie wpadek i sukcesów jest głównie po to, by mama mogła zobaczyć, jak z biegiem dni liczba wpadek regularnie się kurczy ;) Nie jest to istota metody - jej sedno tkwi w samoświadomości dziecka i jego (nie maminej) aktywności.

Metoda jak metoda, każda sroczka swój ogonek chwali, każda metoda jest dobra, która się sprawdza :) Ta metoda jest stosunkowo mało kontrowersyjna, podobna do klasycznego podejścia, tyle że dotyczy dzieci jeszcze ciupkę starszych.

Jak masz starsze dziecko, które nadal robi w pieluszki, to metoda opisana w książce jest dla niego - dla kumatego szkraba, z którym można się dogadać. Jak chcesz "trenować" malucha, lepiej wybrać jakąś inną pozycję.

Nie mam do tej książki jakiegoś wielkiego sentymentu, jedna z wielu technik - metoda przeznaczona dla pewnej grupy dzieci (starszych, a także tych zbuntowanych, które ciężko akceptują sterowanie z zewnątrz).

P.S. O książce piszę z pamięci, bo ją sprzedałam jakiś czas temu, więc jak są jakieś drobne nieścisłości, to proszę wybaczyć ;)

Zalety Mało kontrowersyjna, Dla starszych dzieci, Mało "siłowa" ;)

Wady

Nauka nocnikowania szła nam dość opornie - nie wiedziałam czy to ja robię cos zle czy to synek nie ma najmniejszej ochoty na nową umiejętność .
Książkę poleciła nam nasza doktor pediatra bo '' żaliłam '' się jej , że nie umiem nauczyć synka korzystania z nocnika . Książkę przeczytałam właściwie jednym tchem - bardzo '' wygodna do czytania '' , pomimo małego formatu czcionka jest wystarczająco duża .
Dzieki Ginie Ford dowiedziałam się , że źle sie zabrałam do oduczania synka od pieluszek . Na pocztaku sa '' warunki '' jakie dziecko powinno spelniac by nauka poszła gładko i sprawnie . W nocnikowych bojach mi osobiście wiele pomogły przykłady '' z zycia wziete '' ktore miały czesto odzwierciedlenie w naszym codziennym zyciu .
Ksiązka napisana prostym , zrozumiałym językiem . Nauka nocnikowania opisana etapami , krok po kroku , w ksiazce zamieszczone sa przydatne tabelki - miejsca gdzie mozemy zapisywac godziny siusiania oraz proby udane i nieudane .
Cena ksiązki nie przyraża w odróznieniu od innych poradników . U nas nauka korzystania z nocnika przy pomocy tej ksiażki trwala całe dwa dni :)

Zalety

Wady